1

گلدان شمعداني

خلاصه ي خورشيدهايي بود

که مادر

پشت پنجره می گذاشت

2

نوشتم رفت

نام اش باران بود

شکوفه ها را باز مي کرد

3

آنگاه که مي نوازد

نوازنده ي نابينا

چه سبک است

کاسه ي صبر اش

4

بلوط پير از صدا مي افتد

آواي درخت انداز جوان

به جاي مي ماند

5

نام ام باد است

و فقط

غبار در چشم ها دارم

مرا مي بيني که چگونه

جنون شعر در رگ هاي ام جاري ست

وقتي تولدت را

در بلوغ خود ديدم

و چون کودکي نوزاد

بر گونه ي تکيده ي کاغذ آويختم

و از جسم مريم شعرم

تا ابد بريدم

نا پايدار مي شود

آنچه پديد آمده بود

و به ناچار

دست ها براي يکبار ديگر

به شکاف سينه ها    مي خزند

□

دست هايم

گيس هاي تو را شب مي نويسد

با مداد شکسته ي چشم هاي ات

چند کلمه ي خيس

بر سطر گونه ات

کلماتم را ناتمام مي گذارد