آنگاه كه ميـميرم

اين الفاظ به سويت بادبان خواهند كشيد

درون سروده هايم را جستجو كن

ميان كـلمات مرا خواهي يافت

نفسهاي عميق اشتياقم به فنايي در لذت

آنگاه كه سـرد و افسرده شدي

عشق گر گرفته ام را جستجو كن

از جشن آتشين واژگـانم

و اگراين سطور را خشمگين درهم شكني

فرياد درد مرا خواهي شنيد

و چون روي سينه ات آرام گرفت

بي گمان خورشيد

تا ابـد بر مزار من خواهد درخشيد

بامدادان

نشسته بر تخته سنگي

مي نويسم نامه اي در اين كرانه

بر ساحلي ديگر

با قلمي از پر جغد

آن را در بيكران فرو مي برم

دواتي ملقب به دريا

كه شب تن بر آن مي شويد

آوازي از دور

سوار بر باد به نرمي مي خواند

آهنگي كه تا ابد نفس مي كشد

احساس حضور عشق

در كشاكش نوازشهاي محال

دستي كه در بي نهايت مي جويد

و نگاهي در اعماق تاريكيها

دنيايم را به اندوه خود فرا مي خواند

چه زيباست داستان عشق من

با شبح تو

با نشاني از دور

پرنده اي سپيد آمد

تا بر انگيزد حماسه ي عشق را

با سخاوت ابرهاي سياه بهاري

و درخشش زيباي آفتاب درونش

زني زيبا

با احساس عميق ترين درد عشق

بر خاسته از مرز سايه و روشنها

پري عميق ترين اقيانوس غمها

چكاوك گندمزاران طلايي

نگاه عاشقش مي گفت

اگر در چشمانم خيره شوي

غمگين تر از آن خواهي شد

كه داستان اندوه را شنيده باشي

مصلوب شد در ميان آتش

اشك و خون در چشمان عاشقش جوشيد

و در پهنه آسمان نام كسي را تلاوت كرد

خاطره اش در بلنداي قلل اميد

تنديس قديسي شد

تا اندوه و عشق را جاودانه سازد

چون بر خوابت بر مي آيم

از شادي بيدار مي شوي

ديوانه وار به اطراف مي نگري

چشمانت از اشك پر مي شود

و قلبم مي شكند

بهتر آنكه هرگز نبيني مرا

در روياهاي خويش

تا بيدار شوي و جستجو كني

دستاني كه حضور ندارند

پس هر سپيده دم بي رويا برخيز

با اين باور

كه تن من دستان شيرين توست

كه خطوط اندامت را مي پيمايد